Reset & Rise

Je zit met je vriendengroep op het terras, iedereen lacht en kletst door elkaar. Jij knikt mee, maar ondertussen ben je vooral bezig met de vraag of je wel iets zinnigs bijdraagt. Je hoofd is vol met gedachten als ‘’wat als ik iets doms zeg?’’, ‘’ ik ben een slechte vriend’’, ‘’zij vinden me saai’’ of ‘’ik hoor hier eigenlijk niet bij’’. Daardoor geniet je niet met aandacht van het samenzijn. Terwijl je stil wordt, lijkt het voor de rest alsof je ongeïnteresseerd of afwezig bent. Binnenin voel je spanning en eenzaamheid, terwijl je eigenlijk graag gewoon jezelf zou willen zijn. En als je dat gevoel even kwijt bent, komt het terug zodra je weer een eens een belangrijke gebeurtenis van een vriend vergeet of een foutje maakt.

Je hebt een goed idee of een droom  (project, hobby, cursus ect.), waar je stiekem enthousiast van wordt. Nog voordat je begint, verzin je gelijk 10 redenen waarom je het niet zou doen: ‘’Ik ben er nog niet klaar voor’’, ‘’Wat als het mis gaat?’’ of ‘’Ik zou dat toch niet kunnen waarmaken’’. Het blijven ideeën in je notities van je telefoon, terwijl diep van binnen het verlangen blijft knagen.

Je wilt het graag goed doen, overal en voor iedereen. Voor de werkborrel check je tien keer bij vriendinnen of dat nieuwe setje je wel echt leuk staat. Op werk draai je overuren om te laten zien dat je alles aankunt. En zodra een collega op de borrel vraagt of jij haar taak kunt overnemen omdat zij eerder naar huis wil om haar zoontje nog in bed te leggen, hoor je jezelf alweer ja zeggen, ook al is het te veel. Diep vanbinnen voel je hoe moe je bent van steeds opnieuw moeten bewijzen dat je goed genoeg bent.

Het goed voelt dat je met je vrienden aan tafel zit en je lichaam ontspannen is, je schouders zakken, de zon warm voelt, en je zinnen vanzelf komen, niet gedwongen, maar puur. Je merkt dat je écht in het moment bent. Dat je lacht, luistert, deelt, en denkt: ik hoor hier, precies zoals ik ben.

Die droom of dat gekke idee gewoon te starten en zien hoe het loopt. Niet perfect of doordacht. Dat je die kriebels voelt van: “Oké, dit is spannend, maar ik doe het gewoon.’’ Terwijl je merkt dat je groeit met elke stap. Dat je trots wakker wordt en denkt: “Holy shit, ik heb het gewoon gedaan. Ik hou mezelf niet meer klein.” Dat je fouten niet meer ziet als bewijs dat je moet stoppen, maar als brandstof om verder te komen. En dat je stiekem trots bent, omdat je eindelijk in beweging komt.

Je straalt vanuit jezelf, ongeacht wat anderen denken. Je neemt beslissingen vanuit jouw eigen gevoel en staat stevig bij je mening en keuzes. Je durft vaker nee te zeggen, zonder jezelf tekort te doen. Je voelt dat je goed genoeg bent zoals je bent.

Je zit tussen je vrienden en voelt je ontspannen. Je je bent er gewoon, vol aandacht. Je geniet van het moment en voelt: ik hoor hier, precies zoals ik ben. Geen toneel, geen onzekerheid. Alleen oprechte verbinding en gemak.

Je ervaart dat je spannende ideeën en dromen wél kunt starten, leert ermee omgaan, en voelt dat dit rust en energie geeft om vol vertrouwen door te gaan in plaats van je tegen te houden Je hebt stappen gezet waarvan je nooit dacht dat je ze zou durven. Je verrast jezelf en ontdekt: er zit echt meer in jou dan je ooit dacht. En je weet en voelt weer dat jij goed genoeg bent.

Je bent milder naar jezelf en draagt de outfit omdat jij weet wat jou uniek maakt. Op deze manier kun jij zelfs een vuilniszak laten stralen. Je leeft vanuit wat voor jou belangrijk is, stelt duidelijke grenzen en voelt zelfvertrouwen in wat jij bijdraagt op werk. En dat zonder arrogant te worden: wie goed voor zichzelf kan zorgen, kan juist beter voor anderen zorgen.